Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus.
Inni więc uczniowie mówili do niego: «Widzieliśmy Pana!» Ale on rzekł do nich: «Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę».
A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł, choć drzwi były zamknięte, stanął pośrodku i rzekł: «Pokój wam!»
Następnie rzekł do Tomasza: «Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym».
Tomasz w odpowiedzi rzekł do Niego: «Pan mój i Bóg mój!»
Powiedział mu Jezus: «Uwierzyłeś dlatego, że Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli».
Fragment liturgicznego tłumaczenia Biblii Tysiąclecia, © Wydawnictwo Pallottinum
By codziennie mogli Państwo otrzymywać tekst Ewangelii, prosimy się zarejestrować : ewangelia.org
„Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. Czasami pojawia się zazdrosna myśl: gdyby tak ujrzeć Jezusa, być z nim, jak apostołowie. A Jezus chwali dziś twoją wiarę. Wiarę, która widzi obecność Zmartwychwstałego w Eucharystii. Dostrzega Jego rany w bliźnich poranionych na duszy i ciele. Która wyznaje przed innymi, że Jezus jest moim Panem i Bogiem. Obecność Jezusa w Kościele pozwala nam widzieć Go nie tylko podczas wielkich uroczystości, ale również w prozie codziennej walki o wierność, gdy swoją łaską przychodzi nam z pomocą. Gdy w ciszy swej izdebki mogę z Nim toczyć dialog miłości.