Jezus, nauczając rzesze, mówił:
«Strzeżcie się uczonych w Piśmie. Z upodobaniem chodzą oni w powłóczystych szatach, lubią pozdrowienia na rynku,
pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach.
Objadają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy. Ci tym surowszy dostaną wyrok».
Potem usiadł naprzeciw skarbony i przypatrywał się, jak tłum wrzucał drobne pieniądze do skarbony. Wielu bogatych wrzucało wiele.
Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz.
Wtedy przywołał swoich uczniów i rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich, którzy kładli do skarbony.
Wszyscy bowiem wrzucali z tego, co im zbywało; ona zaś ze swego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała, całe swe utrzymanie».
Fragment liturgicznego tłumaczenia Biblii Tysiąclecia, © Wydawnictwo Pallottinum
By codziennie mogli Państwo otrzymywać tekst Ewangelii, prosimy się zarejestrować : ewangelia.org
„Ta uboga wdowa wrzuciła najwięcej ze wszystkich”. Takie jest spojrzenie Boga: On widzi głębie naszego serca, widzi motywy, którymi człowiek kieruje się podejmując decyzje. Zwłaszcza te najważniejsze. Jezus stawia nam za wzór ubogą wdowę: nie ze względu na wartość materialną jej daru. Ona ofiarowała całą siebie, pokazała jak bardzo ufa Bogu. Bywa, że człowiek potrafi ofiarować Bogu wiele, choćby pieszą pielgrzymkę. Dobrze. A może większą ofiarą byłoby wyrzucić z serca wspomnienia doświadczonego zła, co budzi uczucia zemsty i nienawiści. Wielki czy po ludzku mały dar: Bóg patrzy na serce.