Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie ma drzewa dobrego, które by wydawało zły owoc, ani też drzewa złego, które by dobry owoc wydawało.
Po własnym owocu bowiem poznaje się każde drzewo; nie zrywa się fig z ciernia, ani z krzaka jeżyny nie zbiera się winogron.
Dobry człowiek z dobrego skarbca swego serca wydobywa dobro, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa zło. Bo z obfitości serca mówią jego usta».
Czemu to wzywacie Mnie: „Panie, Panie!”, a nie czynicie tego, co mówię?
Pokażę wam, do kogo podobny jest każdy, kto przychodzi do Mnie, słucha słów moich i wypełnia je.
Podobny jest do człowieka, który buduje dom: wkopał się głęboko i fundament założył na skale. Gdy przyszła powódź, potok wezbrany uderzył w ten dom, ale nie zdołał go naruszyć, ponieważ był dobrze zbudowany.
Lecz ten, kto usłyszał, a nie wypełnił, podobny jest do człowieka, który zbudował dom na ziemi bez fundamentu. Gdy rzeka uderzyła w niego, od razu runął, a ruina owego domu była wielka».
Fragment liturgicznego tłumaczenia Biblii Tysiąclecia, © Wydawnictwo Pallottinum
By codziennie mogli Państwo otrzymywać tekst Ewangelii, prosimy się zarejestrować : ewangelia.org
„Czemu to wzywacie Mnie: „Panie, Panie!”, a nie czynicie tego, co mówię?”. Jedność życia: słów i czynów – wobec Boga i wobec bliźnich. Jeśli przychodzę do Jezusa, aby nauczyć się jak żyć, odkrywam, że Jego nauka zawsze dotyka tego, co istotne, fundamentalne. On nie chce karmić nas pięknymi teoriami, lecz wskazuje, jak bardzo Jego słowo przemienia życie człowieka w tych wielkich i w tych małych decyzjach. Zaufanie, że On zawsze pragnie naszego dobra jest skałą, na której mogę oprzeć mój wysiłek czynienia dobra. Dobra, które dzięki Jego łasce, może stawać się przekonującym świadectwem dla innych.