Ewangelista Łukasz zapisał takie słowa Jezusa: „Królestwo Boże pośród was jest” (Łk 17,21) A jeśli jest gdzieś szczególnie, to z pewnością w Eucharystii, gdzie odsłania się przed nami męka, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Tu obecny jest sam Bóg, aby nas pocieszać i umacniać, opatrywać i leczyć nasze rany, aby nas napełnić łaską i mądrością i aby nas posłać z misją do świata. (Oremus)
Na ostatniej naszej katechezy omawialiśmy gesty jakie powinniśmy wykonywać podczas wchodzenia, jak i wychodzenia z kościoła.
Obecnie chcielibyśmy skupić się na wyjaśnieniu takich pojęć jak: „postawa siedząca, postawa klęcząca i postawa stojąca” ponadto, „gest pochylenia głowy”, czyli skłon płytki oraz „pochylenia ciała”, czyli skłon głęboki. Omówienie postaw i gestów podyktowane jest tym, abyśmy umieli prawidłowo wybrać gest oraz odpowiednio go wykonać stając przed takimi znakami liturgicznymi jak: „Tabernakulum”, „Krzyż” czy „Ołtarz”
- Postawa stojąca
Gdy ktoś ważny wchodzi do pomieszczenia, gdzie przebywamy, to wstajemy, aby okazać mu szacunek. Tak samo postawa stojąca w liturgii oznacza przede wszystkim szacunek wobec Boga. Jest wyrazem gotowości i czujności. Mówi, że jesteśmy gotowi, aby iść i głosić Dobrą Nowinę oraz oczekujemy na powtórne przyjście Chrystusa. Postawa stojąca mówi też o godności człowieka. Godności człowieka wolnego. Ale również wyzwolonego i to nie tylko z zewnętrznej niewoli, ale przede wszystkim z niewoli grzechu. Niewątpliwie jest to podstawowa postawa liturgiczna, przyjmowana w ważnych punktach Liturgii eucharystycznej: na wejście, na Ewangelię, na Chwała i Credo, Modlitwę Eucharystyczną , Obrzęd Komunii, błogosławieństwo i rozesłanie. - Postawa klęcząca
Postawa klęcząca jest wyrazem czci okazywanej Bogu, pokory i uniżenia, a także uznaniem panowania Boga w naszym życiu. Jest to postawa pokutna, wyrażająca głęboką adorację (zwłaszcza przed Najświętszym Sakramentem). Łączy się ona z poczuciem małości i grzeszności człowieka względem Boga. Klękanie przed Bogiem, zawsze jest modlitwą nawet bez używania słów. Dlatego ta postawa nie może być niedbała, wykonywana mechanicznie i pośpiesznie. Podczas Mszy Św. przyjmuje się ją, gdy następuje Przeistoczenie i przy Obrzędzie Komunii Świętej. Przyjmujemy ją również podczas przystępowania do sakramentu pokuty. W czasie nabożeństw poza Mszą św. postawę klęczącą przyjmujemy, gdy adorujemy Jezusa wystawionego w Najświętszym Sakramencie. - Postawa siedząca
Postawa siedząca oznacza skupienie. Podczas liturgii w tej właśnie pozycji słuchamy, ale zarazem podkreślamy swoją gotowość do przyjęcie słowa Bożego. Podczas procesji z darami i po przyjęciu Komunii Świętej siedzimy, aby w wewnętrznej ciszy skupić się na modlitwie. Postawą siedzącą chcemy także okazać szacunek Bogu. Dlatego należy siedzieć prosto, nie zakładać nogi na nogę, nie przyjmować pozycji półleżącej. Jeżeli jest tylko taka możliwość to wskazane jest, żeby podczas siedzenia nasze ręce były oparte na kolanach. - Gesty pochylenia(??)
Skłon jest kolejnym z wielu gestów liturgicznych. Liturgia rozróżnia dwa rodzaje skłonów: pochylenie głowy i pochylenie ciała. Pochylenie głowy to delikatny ruch głową w kierunku ziemi. Pracuje tylko głowa, a całe ciało pozostaje w pozycji wyprostowanej. Gest ten wykonuje całe zgromadzenie liturgiczne, gdy mówi o Ojcu, Synu lub Duchu Świętym, a także gdy wymawia imię Matki Bożej lub świętych zwłaszcza w dniu ich święta. Powinno się wykonać pochylenie głowy na przykład podczas śpiewu hymnu „Gloria” czyli „Chwała na wysokości”, na słowa „Panie, Synu Jednorodzony Jezu Chryste” i „tylko Tyś najwyższy Jezu Chryste”. Na następnej katechezie, postaramy się omówić, gesty pochylenia głowy i ciała, do wykonywania których, będziemy chcieli namówić wszystkich wiernych naszej parafii.
Pochylenie ciała to głębszy ukłon, wówczas pracuje nie tylko głowa, ale i tułów. Ręce powinny być złożone. Taki skłon oznacza szacunek i cześć, który oddajemy osobom lub znakom liturgicznym symbolizującym obecność Jezusa Chrystusa. Osobą jest biskup, a jeśli go nie ma, to główny celebrans. Znaki liturgiczne to ołtarz, Ewangeliarz, paschał, krzyż oraz wizerunki i obrazy przedstawiające Jezusa.
Te osoby i znaki liturgiczne są dla nas ważne ze względu na osobę Jezusa. Nigdy nie czcimy obrazu ani świecy, nie oddajemy boskiej czci biskupowi, ale zawsze nasza modlitwa i gest odnosi się do Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego. Możemy również wykonać skłon, jako gest szacunku wobec przedmiotów symbolizujących obecność Matki Bożej lub innych świętych, zwłaszcza w dzień ich święta. Musimy jednak pamiętać , że naszą intencją zawsze winno być uwielbienie Boga, który działa w swoich świętych, objawia nam przez nich swoją miłość, czy przez nich naucza. To Jemu się powierzamy, Jego uwielbiamy, Jemu składamy ofiarę.
Szczęść Boże.