Rodzina drogą przebaczenia i miłości
Wprowadzenie
Pani Jezu, Twoja droga krzyżowa nie jest tylko wydarzeniem z przeszłości, nie jest tylko nabożeństwem w kościele, na które przyjdę, może wzruszę się i wrócę do swojego codziennego życia.
Jezu, Ty powiedziałeś „Jeśli kto chce iść za Mną, niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje.” Chcemy dzisiaj przejść z Tobą stacje drogi krzyżowej, patrząc na nasze małżeństwa i rodziny. Oddajemy Ci to, co jest radością, ale również to, co w nas trudne i poranione. Chcemy towarzyszyć Tobie w Twojej drodze na Golgotę, która uczy, że krzyż w rodzinie nie jest końcem, lecz drogą do zmartwychwstania miłości.
Stacja I – Jezus na śmierć skazany
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie, żeś przez krzyż i mękę świat odkupić raczył.
Jezus stoi przed Piłatem. Słychać krzyki tłumu, który domaga się śmierci. Niewinny zostaje osądzony. Piłat umywa ręce. Niewinny zostaje uznany za winnego.
Jezu, w tej scenie widzę wyroki, które wydaję na współmałżonka, dzieci, rodziców czy dziadków. Tak samo jak tłum nie słucham, tylko w gniewie mówię dziecku „Z ciebie nic nie będzie”, a małżonkowi „Nigdy mnie nie słuchasz”? Czy próbuję wysłuchać skazanego? Nie. Szybki wyrok i krzywdząca etykieta „zawsze”, „nigdy” i „do niczego” zostaje przypisana na lata. Czasami skazuję najbliższych na ciszę, która bardziej boli niż krzyk.
–Jezu, naucz mnie więcej słuchać, rozumieć i akceptować niż osądzać i ranić językiem.
–Za to osądzam i ranię Cię, Jezu, w drugim człowieku, zamiast słuchać, rozumieć i akceptować, przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja II – Jezus bierze krzyż na Swoje ramiona
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie…..
Jezus przyjmuje Swój krzyż, nie unika go. Jezus bierze krzyż nie dlatego, że jest silny, ale dlatego, że kocha i wie, że to droga miłości.
Krzyż w rodzinie ma wiele imion: codzienne obowiązki, zmęczenie, troska o finanse, choroba, nieprzespane noce, różnice charakterów, nieporozumienia. Małżeństwo to codzienne „tak” — nie tylko w dniu ślubu, ale również wtedy gdy uczucia nie są już tak intensywne, jak kiedyś i niezależnie od tego, jak bardzo przygniata mnie kolejny dzień życia. Może mówię sobie teraz, że nie jest tak źle… Kiedy po raz ostatni poświęciłem czas dla współmałżonka na pobycie tylko we dwoje… Kiedy poświęciłem czas na to, żebym pobyć z dzieckiem i dać mu okazję, żeby mogło powiedzieć coś więcej o swoim świecie?
–Jezu, naucz mnie nie uciekać od odpowiedzialności. Pomóż mi przyjmować trud wspólnego życia nie jako ciężar nie do uniesienia, lecz jako drogę do miłości doskonalszej.
–Za moje ucieczki od odpowiedzialności i brak pokory w naśladowaniu Ciebie przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja III – Jezus upada pod krzyżem po raz pierwszy
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Kurz drogi, zmęczenie, ból. Pierwszy upadek. To dopiero początek, a już brakuje sił. Jezus upada i powstaje do długiej drogi w nieustannym poniżaniu. Jezus podnosi się i pokazuje nam, że miłość jest większa niż słabość.
Pierwszy upadek to bardzo często zaniedbane życie religijne. Jak jest z tym u mnie? Czy na pewno pamiętam o modlitwie? Czy sięgam po Pismo Święte? Jak wygląda moje uczestnictwo we Mszy świętej? Co ze spowiedzią i przystępowaniem do Komunii?
–Jezu, naucz nas szybko podnosić się z upadków i stawiać Boga na pierwszym miejscu.
–Za niestawianie Boga na pierwszym miejscu przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja IV – Jezus spotyka Swoją Matkę
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Spojrzenia Matki i Syna spotykają się. Są pełne bólu i miłości. Maryja nie zatrzymuje krzyża, ale jest obecna.
Ilu rodziców cierpi, patrząc na zagubienie swoich dzieci. Ilu młodych nosi w sercu żal do rodziców za brak czasu, czułości, rozmowy. Jak bardzo w rodzinie potrzeba takiej obecności. Obecności, która nie zawsze rozwiązuje problem, ale daje poczucie: „Nie jesteś sam”. W małżeństwie też potrzebujemy takich spojrzeń — bez oceniania, bez pośpiechu, bez lęku. Czy potrafię tak, jak Maryja, spojrzeć z miłością, żeby bliska mi osoba poczuła się mniej samotna?
–Jezu, ucz nas w rodzinach obecności – tej cichej, wiernej, która trwa nawet wtedy, gdy brakuje słów. Naucz rodziców towarzyszyć, a nie kontrolować. Naucz dzieci dostrzegać miłość ukrytą w trosce. Panie, dopomóż zobaczyć serce współmałżonka, a nie tylko jego błędy.
–Za mój wzrok, który zamiast towarzyszyć bliskim, ocenia ich i kontroluje, przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja V – Szymon Cyrenejczyk pomaga nieść krzyż Panu Jezusowi
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Szymon z Cyreny został przymuszony do pomocy. Nie planował tego dnia spotkania z Krzyżem, a jednak stał się wsparciem w drodze na Golgotę.
W rodzinie też możemy być dla siebie „Szymonami”, to znaczy pomagać, choć czasem bez entuzjazmu, może z poczucia obowiązku. Czy potrafię tak patrzeć na najbliższych, żeby zauważyć, że potrzebują pomocy nawet gdy nie proszą o nią? Czy potrafię zauważyć cierpiącego Jezusa w innym małżeństwie i czy jestem gotów mu pomóc?
–Jezu, otwórz nasze oczy na potrzeby najbliższych. Naucz nas pomagać nie z przymusu, lecz z miłości. Przemieniaj nasze „muszę” w „chcę”, w „chcę kochać”.
–Za to, że tak mało kocham najbliższych i mało im pomagam, przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja VI – Św. Weronika ociera twarz Panu Jezusowi
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie…..
Święta Weronika zdobyła się na odwagę. Podchodzi i ociera twarz Jezusa. Mały gest miłości.
W rodzinie potrzeba takich prostych gestów: uśmiechu, przytulenia, dobrego słowa, przebaczenia, zainteresowania. To przez takie małe gesty możemy dać komuś poczucie bycia kochanym i ważnym. Czy potrafię dać od siebie gest, który wymaga więcej odwagi, np. przytulenie i powiedzenie „przepraszam” po kłótni?
–Pomagać z radością, odwagą, bez obawy, co powiedzą inni. Czy potrafię tak jak ona? O taką postawę dla mnie, proszę Cię, Jezu.
–Za to, że tak rzadko obdarzam najbliższych gestami, które dadzą im poczucie bycia kochanymi, przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja VII – Drugi upadek pod krzyżem
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Jezus cierpi i w trudzie idzie na Golgotę. Znów upadł, ale podniósł się i ruszył dalej, pokazać jak nas kocha.
Pierwszy upadek to pierwsze kryzysy w małżeństwie i pierwsze zranienia w rodzinie. W każdej rodzinie są chwile słabości. Upadki są częścią ludzkiej drogi. Problemem nie jest sam upadek – problemem jest pozostanie w nim. Jeszcze gorzej jest, kiedy konflikty powracają i płyną te same słowa, które bolą. Bolą nawet bardziej, bo to już kolejny raz. Myślimy: „To nie ma sensu”, „On się nie zmieni”, „Ona zawsze taka będzie”. Powtarzalność błędów potrafi odebrać nadzieję.
–Jezu, gdy w naszych rodzinach powtarzają się trudności, daj nam wytrwałość, cierpliwość i pokorę. Naucz nas zaczynać od nowa – nawet siedemdziesiąt siedem razy.
–Za grzechy przeciwko jedności małżeńskiej, przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja VIII – Jezus pociesza płaczące niewiasty
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Zmęczenie, ból, a mimo to Jezus nie skupia się na sobie, lecz widzi ból innych.
W rodzinie łatwo skupić się na własnym bólu, zmęczeniu, rozczarowaniu czy braku zrozumienia, nie zauważając problemy najbliższych. Czy potrafię okazać zainteresowanie i zaoferować pomoc? Może to drobny gest, ale dzięki temu będziemy rodziną a nie grupą samotnych osób mieszkających pod tym samym dachem. Czy pamiętam o tym, że modlitwa za najbliższych to również wyraz troski o nich?
–Jezu, otwórz nasze oczy na potrzeby domowników. Naucz nas pytać: „Co czujesz?”, „Jak mogę ci pomóc?”. Spraw, aby nasze rodziny były wspólnotą wsparcia, a nie zbiorem samotnych osób pod jednym dachem.
–Za to, że tak mało poświęcam czasu na pracę nad tym, żeby rodzina była wspólnotą, przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja IX – Jezus po raz trzeci upada pod krzyżem
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Wycieńczenie, ból, ciało jest u kresu sił. Jezus upada po raz trzeci. Trzeci upadek to moment, gdy wydaje się, że nie ma już nadziei. Jezus podnosi się, by dokończyć drogę po moje zbawienie.
W rodzinach przychodzą chwile, kiedy wydaje się, że to już koniec: zdrada, uzależnienie, poważna choroba, oddalenie emocjonalne. Pojawia się myśl o rozstaniu. Wydaje się, że to już koniec.
–Jezu, kiedy po ludzku brakuje nadziei, pomóż nam powstawać. Ucz nas pokory, by przyznać: „Nie radzimy sobie sami”. Podnoś nas swoją mocą. Nie pozwól, aby chwila największej słabości stała się końcem miłości. Naucz nas wierzyć, że nawet z największego upadku można powstać.
–Za to, że tak rzadko korzystam z sakramentu spowiedzi, przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja X – Jezus z szat obnażony
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Jakby było mało męki podczas drogi na Golgotę, Jezus zostaje pozbawiony szat. Jego bolesne i zakrwawione ciało zostaje wystawione na spojrzenia tłumu. To doświadczenie wstydu.
W rodzinie znamy swoje słabości – i możemy je wykorzystać przeciw sobie. Czy moi bliscy milczą dlatego, że każde słowo, które wypowiedzą będzie użyte przeciwko nim?
–Jezu, naucz nas szanować godność drugiego człowieka i nie wykorzystywać jego słabości. Spraw, abyśmy byli dla siebie bezpiecznym schronieniem, a nie miejscem zawstydzenia.
–Za nieuszanowanie intymności w dialogu, przepraszamy Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja XI – Jezus przybity do krzyża
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Gwoździe przebijają ręce i nogi Jezusa. Miłość zostaje przybita do drewna.
W małżeństwie przysięgamy wierność „na dobre i na złe”. To ukrzyżowanie własnego egoizmu. Małżeńska przysięga to decyzja trwania – także wtedy, gdy uczucia słabną. Rodzicielstwo to odpowiedzialność na całe życie. Czy pamiętam o tym? Czy może krzyżuję miłość, kiedy przychodzą gorsze dni?
–Jezu, daj łaskę wytrwałości i wierności względem współmałżonka, aby przysięga nie była ciężarem, lecz fundamentem bezpieczeństwa dla dzieci i całej rodziny.
–Za to, że zapominam, że w przysiędze małżeńskiej ślubowałem nie tylko „na dobre”, ale również „na złe”, przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja XII – Jezus umiera na krzyżu
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Jezus umiera za mnie… Miłość Jezusa objawia się w darze z siebie aż do końca.
Każde małżeństwo czy rodzina potrzebuje takiej miłości – zdolnej do ofiary, rezygnacji z egoizmu, przebaczenia mimo bólu. Małżeństwo żyje, gdy każde z małżonków potrafi oddać coś z siebie: czas, dumę, wygodę, rację. Tylko człowiek, który umarł dla samego siebie, może być wolny i prawdziwie żyć pełnią miłości! Ks. Franciszek Blachnicki i Jan Paweł II nauczali, że „Człowiek nie odnajdzie siebie inaczej, jak tylko jako bezinteresowny dar z siebie samego.”
–Jezu, ucz nas codziennego „umierania” dla własnej pychy. Spraw, aby nasze domy były szkołą miłości bezinteresownej.
–Za to, że tak rzadko jestem bezinteresownym darem dla mojego współmałżonka, przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja XIII – Jezus zdjęty z krzyża
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Jezus zostaje zdjęty z krzyża. Maryja trzyma martwego Syna. Ból Matki jest niewyobrażalny.
W rodzinach są chwile straty – odejście bliskich, utracone marzenia, niespełnione nadzieje. Są też „małe śmierci” – oddalenie, bariery, chłód, który wkrada się latami.
–Jezu, bądź obecny w naszych żałobach i rozczarowaniach. Ucz nas trwać razem także w smutku.
–Za to, że nie towarzyszę moim najbliższym w ich chwilach smutku, przepraszam Cię Panie.
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Stacja XIV – Jezus złożony do grobu
Kłaniamy Ci się Panie Jezu Chryste i błogosławimy Tobie….
Znaleźli się ludzie, którzy złożyli ciało Jezusa do grobu. Kamień zostaje zatoczony. Wszystko wydaje się skończone. Zapada cisza. Ale w ciszy przyjdzie zmartwychwstanie.
Zdarza się, że słyszymy, jak małżonkowie mówią o zmarłym współmałżonku „Jaki to był dobry mąż! Jaka dobra żona!” Tylko czy powiedzieli to swoim współmałżonkom przed ich śmiercią. „Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą…” Czy potrafię podziękować małżonkowi, że jest mi bliski? Czy potrafię już teraz docenić swoją wybrankę/swojego wybranka „na dobre i na złe”? Może to dzisiaj będzie ten pierwszy raz od dawna, kiedy spojrzę z miłością, docenię, podziękuję…
–Jezu, naucz mnie dziękować moim najbliższym i daj dar przeżycia tego Wielkiego Postu tak, aby był czasem obumierania mojego ego, zmartwychwstania miłości.
–Za brak ciepłych, życzliwych słów w małżeństwie i rodzinie, przepraszamy Cię Panie!
Któryś za nas cierpiał rany, Jezu Chryste, zmiłuj się nad nami.
Zakończenie
Panie Jezu, przeszedłeś drogę krzyża, aby objawić nam miłość większą niż cierpienie. Chcemy razem z Tobą iść naszymi rodzinnymi drogami i chcemy Cię naśladować.
Nie jesteśmy doskonałymi ludzi, ale jest Bóg, który potrafi wskrzesić to, co obumarło.
Panie Jezu, błogosław naszym rodzinom, aby były miejscem przebaczenia.
(Autor: N.N.)
AAuto wzajemnego daru z siebie i miłości.