W tym czasie uczniowie przystąpili do Jezusa z zapytaniem: «Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?»
On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł:
«Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.
Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim.
I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje.
Strzeżcie się, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych; albowiem powiadam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie».
Jak wam się zdaje? Jeśli kto posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich: czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się zabłąkała?
A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę, powiadam wam: cieszy się nią bardziej niż dziewięćdziesięciu dziewięciu tymi, które się nie zabłąkały.
Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło nawet jedno z tych małych».
Fragment liturgicznego tłumaczenia Biblii Tysiąclecia, © Wydawnictwo Pallottinum
By codziennie mogli Państwo otrzymywać tekst Ewangelii, prosimy się zarejestrować : ewangelia.org
„Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci”. Boża miara prawdziwej wielkości człowieka: stać się maleńkim przed Bogiem. Wtedy mogę poznać i doświadczyć kim jest mój Bóg. Aby być wielkim przed Stwórcą nie jest konieczne zgromadzić honory i zaszczyty, dobra i ziemskie sukcesy. Trzeba to wszystko z siebie wyrzucić: być pustym, aby móc przyjąć to, czym On pragnie mnie obdarzyć. Dziecko niczego nie posiada, aby mogło dać, lecz wszystko przyjmuje. Jest kruchą istotą zależną od swoich rodziców. Przestać być zależnym od światowych miar wielkości to stać się wielkim i bogatym wobec Boga.