Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba oraz brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno.
Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło.
A oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, rozmawiający z Nim.
Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza».
Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!»
Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli.
A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się!»
Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.
A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie».
Fragment liturgicznego tłumaczenia Biblii Tysiąclecia, © Wydawnictwo Pallottinum
By codziennie mogli Państwo otrzymywać tekst Ewangelii, prosimy się zarejestrować : ewangelia.org
„Tam przemienił się wobec nich”. Jezus ukazuje w ten sposób swoim uczniom, że nie tylko jest człowiekiem, ale jednocześnie też prawdziwym Bogiem. Umacnia ich, aby w chwili męki nie pozostali na zewnętrznej tylko wizji, widząc w Nim tylko człowieka. Aby mogli potem umacniać w wierze tych, którym głosili Ewangelię. Są sytuacje, w których ukazujemy naszą chrześcijańską godność. Pokazujemy jak łaska Boże nie niszczy naszej natury, bo nadal jesteśmy ludźmi, ale nas przemienia, byśmy mogli myśleć i działać jak na dzieci Boże przystało. Trzeba do nich powracać, gdy zależy nam tylko na opinii innych.