Jezus powiedział do swoich apostołów: «Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie.
Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie».
Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swych trzosów.
Nie bierzcie w drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski. Wart jest bowiem robotnik swej strawy.
A gdy przyjdziecie do jakiegoś miasta albo wsi, wywiedzcie się, kto tam jest godny, i u niego zatrzymajcie się, dopóki nie wyjdziecie.
Wchodząc do domu, przywitajcie go pozdrowieniem.
Jeśli dom na to zasługuje, niech zstąpi na niego pokój wasz; jeśli zaś nie zasługuje, niech pokój wasz powróci do was».
A jeśliby was gdzieś nie chciano przyjąć i nie dano posłuchu słowom waszym, wychodząc z takiego domu albo miasta, strząśnijcie proch z nóg waszych!
Zaprawdę, powiadam wam: Ziemi sodomskiej i gomorejskiej lżej będzie w dzień sądu niż temu miastu».
Fragment liturgicznego tłumaczenia Biblii Tysiąclecia, © Wydawnictwo Pallottinum
By codziennie mogli Państwo otrzymywać tekst Ewangelii, prosimy się zarejestrować : ewangelia.org
„A jeśliby was gdzieś nie chciano przyjąć”. Być apostołem Jezusa nie oznacza samych sukcesów. Jeśli świadomie wypełniam powołanie ucznia, to nie mogę zapomnieć, iż Jezus wyraźnie mówił, iż uczeń nie jest większy od swego Pana. Zatem będzie dzielił Jego los. To przejawia się w tym, że mogę zostać odrzucony czy zaznać cierpienia. Nie mogę się temu dziwić, bo przecież Jezus też był odrzucany przez wielu. Tłumy słuchały Jego głosu, zachwycały się ich pięknem i mocą objawiającą się w cudach. A przecież tylko nieliczni poszli za Nim. Czy to świadczyło o niedoskonałości Jezusa? Nie. My róbmy swoje.