Gdy Jezus mówił do uczniów, oto przyszedł do Niego pewien zwierzchnik synagogi i oddając Mu pokłon, prosił: «Panie, moja córka dopiero co skonała, lecz przyjdź i połóż na nią rękę, a żyć będzie».
Jezus wstał i wraz z uczniami poszedł za nim.
Wtem jakaś kobieta, która dwanaście lat cierpiała na krwotok, podeszła z tyłu i dotknęła się frędzli Jego płaszcza.
Mówiła bowiem sobie: «Żebym choć dotknęła Jego płaszcza, a będę zdrowa».
Jezus obrócił się i widząc ją, rzekł: «Ufaj, córko! Twoja wiara cię ocaliła». I od tej chwili kobieta była zdrowa.
Gdy Jezus przyszedł do domu zwierzchnika i zobaczył fletnistów oraz tłum zgiełkliwy,
rzekł: «Odsuńcie się, bo dziewczynka nie umarła, tylko śpi». A oni wyśmiewali Go.
Skoro jednak usunięto tłum, wszedł i ujął ją za rękę, a dziewczynka wstała.
Wieść o tym rozeszła się po całej tamtejszej okolicy.
Fragment liturgicznego tłumaczenia Biblii Tysiąclecia, © Wydawnictwo Pallottinum
By codziennie mogli Państwo otrzymywać tekst Ewangelii, prosimy się zarejestrować : ewangelia.org
„A oni wyśmiewali Go”. Cuda mogą oddziaływać w różny sposób. Oto przykład tych, którzy szukają ich rozumowego wytłumaczenia, a nie znajdując go, lekceważą Jezusa. A one są przede wszystkim po to, aby wskazać, że Jezus jest prawdziwym oczekiwanym Mesjaszem. Oni wyśmiewają Go, ponieważ nie odpowiada ich wyobrażeniom. Każdy reaguje wobec problemu i możliwego jego rozwiązania zgodnie z tym, co nosi w swoim wnętrzu. Być uczniem Jezusa to uznać znaki, które On czyni. Gorąco pragnąć Jego dotyku miłości. Jeśli zaś będziemy ‘hodować’ wątpliwości w swoim sercu, to one wyznaczą tok naszego rozumowania.