Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jeruzalem na Święto Paschy.
Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym.
Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został młody Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego rodzice.
Przypuszczając, że jest wśród pątników, uszli dzień drogi i szukali Go między krewnymi i znajomymi.
Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jeruzalem, szukając Go.
Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania.
Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami.
Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: «Synu, czemu nam to uczyniłeś? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie».
Lecz On im odpowiedział: «Czemu Mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?»
Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział.
Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu.
Fragment liturgicznego tłumaczenia Biblii Tysiąclecia, © Wydawnictwo Pallottinum
By codziennie mogli Państwo otrzymywać tekst Ewangelii, prosimy się zarejestrować : ewangelia.org
„Synu, czemu nam to uczyniłeś?”. Proste, płynące z zatroskanego serca pytanie matki do dojrzewającego syna. Wielu rodziców odnajdzie w nim własny trud wychowania swych dzieci. Ale także Jezus pomaga Jej zrozumieć swoją misję: dlaczego stał się, dzięki Jej zgodzie, człowiekiem. I w swoim człowieczeństwie nie przestaje być dzieckiem: jest poddany swoim rodzicom. Wszystko to możemy odnaleźć w Niepokalanym Sercu Matki, która rozważając pragnie zrozumieć, stać się częścią tej tajemnicy. Trzeba rozważać to, czego Bóg już dokonał w moim życiu. I stawiać pytanie: jak ja pozwalam Bogu wychować mnie?