Tekst Ewangelii znajdziesz na ewangelia.org
„Położył na nią ręce, a natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga”. Przez tyle lat widziała tylko to, co było w zasięgu jej wzroku: drogę na kilka kroków, stopy innych ludzi. Nie mogła patrzeć w niebo. Obraz postawy naszego ducha, który obumiera. Widzę tylko to, co na ziemi. Tak mnie pociąga to wszystko, że zapominam się wyprostować i popatrzeć w niebo. Może dlatego, że moje grzechy pochylają mnie ku ziemi. Zobaczmy jednak co czyniła ta kobieta, ograniczona swoją chorobą: nie zaprzestawała nawiedzać synagogi. Znak jej ufnej nadziei, jaką pokładała w Bogu. Nie miał jej przełożony synagogi.