Po czytaniach i psalmie następuje aklamacja, czyli śpiew Alleluja z dołączonym do niego wersetem, który jest jakby przygotowaniem nas do wysłuchania Ewangelii, ale zarazem uświadomienia nam, że już za chwilę sam Zmartwychwstały i obecny wśród nas Chrystus, będzie proklamował nam swoje Słowo. Alleluja dosłownie oznacza „chwalmy Pana” i jest tą częścią Liturgii Słowa, którą powinno się śpiewać. Nie ma takiego zwyczaju w Kościele, że aklamację z wersetem się czyta. Warto to wiedzieć, ponieważ często podczas recytowanych Mszy, na których niczego się nie śpiewa, aklamacja jest pomijana. Nie jest ona konieczna, jeśli jednak już jest, to jedynym poprawnym sposobem jej wykonania jest śpiew.
Aklamacja Alleluja zawiera jedno lub dwa zdania, które wprowadzają nas w treść czytanej w danym dniu Ewangelii i pomagają nam ją zrozumieć. Kiedy posłusznie przyjmujemy postawę, do jakiej zaprasza ten werset, to właśnie przyjętą postawą wyrażamy naszą wiarę. Ponieważ nie chodzi tylko o to, abyśmy słuchali, ale o to, aby wysłuchane Słowo, nas przenikało i ożywiło nasz sposób myślenia i działania.
Kapłan zanim przystąpi do proklamowania Słowa Bożego, podchodzi do ołtarza, czyli najważniejszego miejsca podczas Mszy, kłania mu się oddając cześć Chrystusowi, którego ten ołtarz symbolizuje i jednocześnie modli się słowami: „Wszechmogący Boże, oczyść serce i usta moje, abym godnie głosił Twoją świętą Ewangelię”. Modlitwa ta nawiązuje do słów przepełnionego trwogą proroka Izajasza, który w chwili swojego powołania przez Boga zawołał: „Biada mi! Jestem zgubiony! Wszak jestem mężem o nieczystych wargach” (Iż 6,5). Kapłan ma świadomość, że przez słowa Ewangelii, które za chwilę będzie proklamował, przemawia sam Chrystus i że on sam tylko użycza Mu swojego głosu. Dlatego rzeczą naturalną jest, że prosi Boga aby uczynił go czystym, by mógł godnie przekazywać Słowo Boże.
Jeżeli w liturgii uczestniczy diakon, to on czyta Ewangelię, ponieważ on jest pierwszym proklamatorem Ewangelii. Jeśli zaś nie ma diakona, może to robić wyłącznie biskup lub prezbiter, czyli wyświęcony członek zgromadzenia eucharystycznego.
Podczas uroczystości Ewangelie proklamuje się z Ewangeliarza, który wcześniej podczas procesji wejścia zostaje położony na ołtarzu. W czasie aklamacji, przygotowuje się kadzielnicę i dwie świece. Następnie diakon lub kapłan bierze z ołtarza Ewangeliarz i w uroczystej procesji, poprzedzony przez usługujących niosących dymiącą kadzielnicę i zapalone świece, udaje się na ambonę. Przy czym diakon zanim podejdzie do ołtarza pochyla się przed prezbiterem z prośbą o błogosławieństwo: „Pobłogosław mnie ojcze”. Kapłan półgłosem mówi: „Niech Pan będzie w sercu twoim i na twoich ustach, abyś godnie głosił Jego ewangelię, w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”.
OWMR przypomina, że z ambony nie powinno się: czytać różnych komentarzy jak i tych liturgicznych, oddawać ambony do dyspozycji osobom świeckim w celach innych niż liturgiczne, czy nawet prowadzenia śpiewu, ponieważ mamy tu do czynienia ze „stołem słowa” drugim obok ołtarza, który dla nas wierzących jest „stołem Chleba”.
Kategorie